Ironman 70.3 Wiesbaden 2011- Teun & Patricia

letterlijk gecopied/pasted uit het welbekende wikipedia:

 

Ironman 70.3: de naam is ontleend aan de totale afstand in mijlen die tijdens deze wedstrijd wordt afgelegd: zwemmen (1,2 mijl) + fietsen (56 mijl) + hardlopen (13.1) mijl.

Voor diegenen die niet zo thuis zijn in mijlen… Een Ironman 70.3 betreft 1.9km zwemmen, 90km fietsen en dan nog 21 en een bietje hardlopen, ofwel een halve marathon.

 Na vorig jaar reeds twee keer een halve triathlon voldaan te hebben (Ironman 70.3 te Antwerpen (Bel) en de triathlon XL te Gerardmer (FR) hadden Patricia en ik voor dit jaar het idee gehad om te starten in Wiesbaden. Wiesbaden, een leuke plaats in Duitsland, vlak gelegen bij het Frankfurt an Main.. Nu bleek tijdens de triathlon inWiesbaden ook het European Championchip Ironman 70.3 plaats te vinden, dus dit was nog meer de reden om goed voorbereid aan de start te staan..

En de voorbereiding was niet slecht.. De zwemvoorbereiding was bij ons beiden goed. Buiten de “oorlog”die zou plaatsvinden tijdens de 1e 300meter zwemmen zou het voor de rest geen probleem mogen zijn. Het fietsen eigenlijk iets te weinig, maar gedoseerd zou het haalbaar moeten zijn.. en de looptrainingen verliepen bij ons beide prima.

Mijn persoon zag toch heel erg op tegen die altijd vervelende overgang van het fietsen naar het lopen… Je stapt van je fiets af.. heb ruim drie uur lang vast gezeten aan je pedalen en dan moeten ze opeens het lichaamsgewicht (toch zo’n 86kilo) gaan dragen gedurende een 21000 stappen lang… Uit ervaring van de vorige wedstrijden had ik hier toch een paar kilometer de tijd nodig om een beetje normale pas te krijgen. Patries heeft hier normaal niet zo’n problemen mee.. Patries start d’r motor en die stopt normaal gezien bij de drankpost over de finish (of thuis pas, gebeurt ook wel eens.)

 

Met een extra auto vol aanhang… (schoonouders en moeder), zijn we op vrijdagmiddag afgereisd naar Wiesbaden. Zeer tevreden over het (Penta)Hotel en de goede matrassen gaf dit ons de gelegenheid om optimaal naar de wedstrijddag toe te leven..

Patries zou zondagochtend 14 augustus om 7.10 starten, net na de Pro’s. Ikzelf mocht blijven zenuwen tot 7.45uur. Starten werd gedaan in agegroops. Patries in de dames 25-30, ik bij de heren 30-35.

De fietsen en de blauwe en rode tassen (blauw voor je fietsspullen, rood voor je loopspullen) moesten we een dag eerder reeds inleveren.. Dus dat scheelde toch weer wat stresstijd op de wedstrijddag zelf..

Zwemmen werd gedaan in de Waldsee in het plaatsje Raunheim, zo’n 20km van Wiesbaden. Dit zwemparcours bleek een waar doolhof van boeien.. Starten met de gele boeien aan je rechterkant, om het ponton, oranje boeien aan je linkerkant, uit het water en een 50mtr over mul zand hardlopen, terug het water in en nogmaals de oranje boeien aan je linker kant tot aan de zwemfinish.

Eenmaal uit het water.. een fotograaf die zonodig een foto moest maken van het prullen met je wetsuit, zo’n 300meter over mul zand lopen met je wetsuit aan en uiteindelijk je fiets zoeken in het immens grote Parc Fermé

Goh, dat ging niet verkeerd dat zwemmen: zwemtijd: 32.12. Patries een hele nette 38.53.

 

Daarna de fiets op.. Ik wist dat het fietsparcours wat heuveltjes zou bevatten.. Dus rustig en relaxed starten. Een tegenvaller!! Uiteindelijk bleken deze heuveltjes toch serieuze bergjes te zijn.. Over 90km toch een 1450 hoogtemeters overbruggen! Een klein beetje bezorgd fietste ik over het fietsparcours met gelukkig de laatste 8km nagenoeg alleen maar dalen. Beentjes stil houden, op souplesse een beetje meetrappen en op deze manier zo soepel mogelijk het 2e Parc Fermé binnen gaan.

 

Patries was zoals eerder aangegeven om 7.10 gestart en wat écht heel tof was, was het zien van haar bij binnenkomst van het 2e Parc Fermé. Ze zat daar op een bankje haar loopschoenen aan te doen.. Ondanks dat er tussen ons altijd min of meer een strijd plaats vindt in onze sportwerelden, kon ik het natuurlijk niet maken om aan de andere kant van de tent te gaan zitten.. dus eventjes (zo’n seconde of 10) naast elkaar gezeten te hebben, vertrok Patries al snel aan haar afsluitende halve marathon. Bij mij duurt dit ritueel altijd iets langer. Fietsschoenen uit, helm af, nummer omdraaien, compressiekousen aan, loopschoenen aan en gewoon veters strikken. (geen elastische veters tijdens lange wedstrijden voor mij, ondanks schoenmaat 47 zitten deze dan toch nog los om m’n voeten)

Het lopen was gewoonweg één spektakel. 4 ronden van ruim 5km. Langs het Kurhaus, het park in. Mensenmassa’s aan de kant en nog meer mensen in de geweldig opgezette finish-area. Elke ronde een haarbandje om je pols voor het aantal ronden en bij het vierde haarbandje eindelijk de blauwe loper op. Langs de tribunes met mensen eindelijk naar het kopje “Ziel”. Finish!!

 

Eindelijk gold met name voor mij.. de eerste 10km gingen lekker, soepel. Totaal geen last van hetgeen waar ik echt bang voor was: de overgang van fietsen naar het lopen. Maar daarna begon het moeizame.. het eten van een verkeerd gelletje, het niet meer kunnen lopen van een ontspannen pas en gewoonweg de vermoeidheid leidde bij mij tot een heavy laatste 10km. Patries daarentegen kreeg vleugels naarmate de finish naderde. Dit resulteerde in een, en ik zal maar eerlijk zijn, snellere aflsuitende 5km van Patries .

Gelukkig had ik met de eerste 15km wat buffer opgebouwd en kon uiteindelijk de halve marathon afsluiten met een 1.50uur. Patries in 1.55. (die strijd blijft er toch…)

Over de finish, maar héél even hoeven wachten op Patries, die maar enkele minuten later dan mij binnenkwam. Daarna konden we de mooie Ironman medaille in ontvangst nemen.

Eindtijd Teun: 5.47.20uur. Patricia:6.24.53

 

Zeer voldaan reden we een dag later terug naar Etten leur. Zeer voldaan van het mooie Wiesbaden, zenuwachtig voor volgend jaar… de hele triathlon van Frankfurt….