Verslag Dolomieten Marathon 2012 – Ada

meer info: www.maratona.it

Onder het motto stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen, besloot ik met mijn man Wil na een bezoek aan de fietsrai in 2011 om in te schrijven voor de Maratona dles Dolomietes 2012 via Cycle tours (zelf kom je nl. hier niet tussen om in te schrijven voor deze uitdaging.)

De langste afstand in deze tocht is 140 km lang en er moeten 4000 hoogte meters overbrugd worden.

Half oktober kregen we het verlossende bericht dat we waren ingedeeld en ons konden gaan voorbereiden op deze rit in Italië die plaats zou vinden op 1 juli 2012.

 

 

In de wintermaanden heb ik als extra training 1 x per week spinning training gevolgd bij  Flowpoint in Ulvenhout, hier kreeg ik training van Hester Marieke Kroes, een oud wielrenster. Een felle en vrolijke tante die de klappen van de zweep kent, dus ideaal voor mijn doel.

Het was de bedoeling om zo snel mogelijk weer buiten op de race fiets te stappen, alleen het weer liet dit heel vaak niet toe.
Toch hebben we geprobeerd als het enigszins kon te fietsen in het begin als het echt slecht was nat en wat glad de ATB gepakt om toch alvast de nodige km. te kunnen maken.
In het voorjaar werden de fietstrainingen uitgebreid van 2 naar 3 x per week.
Op 6 mei de Servais Knaven Clasic gereden 140 km.
Daarna in de Hemelvaartsweek een weekje trainen in Limburg, we hadden goed weer dus konden we elke dag een mooie en steeds iets langere rit maken aan het einde van deze week hebben we nog een rit van 130 km gereden.
Dan begin juni Limburgs mooiste. Hier namen we deel aan de 150 km. Ging prima alleen na 110 km kwam ik boven op de Fromberg en daar stond Wil hij was weggegleden in een flauwe bocht over de vele steentjes die daar lagen. Groot gat in zijn elleboog wat gehecht moest worden, gelukkig was er een chirurg op het parcours aanwezig die het ter plekke wilde hechten en Wil hoefde dan niet naar het ZH, hij werd verder even gecheckt en mocht doorfietsen als hij wilde, hij voelde zich verder goed en samen hebben we de tocht uitgereden. Dit ging eigenlijk wonder boven wonder heel erg goed, hij had verder geen last van zijn val.

Ada tijdens de Dolomieten marathon!!

ada-1

 

Wel had hij nog een lelijke diepe wond aan zijn knie en rechterhand waardoor hij zijn stuur niet helemaal goed kon vasthouden maar we hoopten dat dit tijdig zou genezen voordat we naar Italië zouden gaan, het was even afwachten of er geen ontstekingen zouden komen.

Zondags voelde hij zich wat ziek en had wat verhoging dit kwam door de antibiotica, hiervoor hadden ze wel gewaarschuwd. Op maandag voelde hij zich weer goed en op dinsdag hebben we de fietstrainingen hervat, dit ging prima.
De wonden heelden goed en de fietstrainingen werden uitgebreid naar 4 x per week.
Op zondag stonden de langere trainingen op het programma, een paar keer Philipsdam gefietst, de Oersterdam . De laatste zondag voor vertrek stond de Zeelandbrug op het programma een tocht van zo’n 175 km. Maar het waaide vreselijk hard en onderweg besloten we om toch maar om bij de Philipsdam af te slaan en via Willemstad terug te rijden naar Zundert.
Op zondag 24 juni zijn we vertrokken naar Italië, overnacht in Oostenrijk,
En op maandag gearriveerd in ons Hotel. We hebben de week voor de tocht gebruikt om het parcours te verkennen en om te kijken of we daadwerkelijk de hele afstand aan zouden kunnen, we hadden door het slechte weer minder kunnen trainen dan we wilden.

Dinsdag 26 juni:
Tegen half 10 zitten we op de fiets vandaag rijden we de 2de lus van de ronde die in de 106 km tocht zit, samen met mijn zus en zwager die 3 km verdop in La Villa zitten.
We rijden eerst Passo Campolongo op een klim van 5,8 km  gem. 6,1 % en op 1875 m hoogte, die vrij stijl begint en zeer onregelmatig is. Het is al warm maar het gaat lekker.
Dan gaat het naar beneden richting Arraba een mooie lange afdaling in Arraba slaan we linksaf en dalen verder richting de volgende klim Passo Falzarego op 2117 m en 10,5 km lang dan nog een stukje steil van ong. 1 km tot de Passo Valparola op 2200 m hoogte deze gehele klim is 11,5 km lang met een gem. van 6,7 %. Een prachtige klim die lekker rijdt zeer regelmatig het gaat erg goed en ik geniet van de prachtige omgeving.
Boven drinken we koffie en rusten even uit. Dan dalen we af terug naar La Villa.  Na een tocht van 60 km arriveren we in ons hotel.

Woensdag 27 juni.
Rond 08.00 uur fietsen we naar La Villa, mijn zus en zwager rijden ook vandaag met ons mee.
We fietsen vandaag de kleine en 1e lus 55 km. met vier beklimmingen.
De eerste is wederom de Campolongo, deze zullen we zondag 2 keer oprijden, in het begin als eerst klim en dan als aanloop naar voor de 106 of 138 km.
De zon schijnt al uitbundig en het is al best warm zo vroeg in de ochtend.
Het gaat lekker ik klim net zo makkelijk als gisteren, een goed maar vooral fijn gevoel.
Dan dalen we af naar Arraba, hier gaan we nu rechtsaf en meteen begint hier de klim van de Passo di Pordoi lengte 9,2 km, gem. 6,9% met een maximum van 10,5 %  op een hoogte van 2239m, het rijdt heerlijk en ik geniet van de omgeving, ik klim zo gemakkelijk en maak onderweg foto’s het is zo mooi hier.
Boven pauzeren we even en dan dalen we af richting de volgende beklimming Passo di Sella deze is 5,5 km lang, gem. 7,9 % en ligt op 2244m hoogte.
Hier is klimmen moeilijk omdat er georganiseerde  tocht in tegengestelde richting rijdt, de fietsers die naar beneden komen pakken makkelijk de binnenbocht het is erg druk dus oppassen geblazen, toch ondanks de drukte kom ik hier ook redelijk makkelijk boven. Als we alle 4 boven zijn rusten we even en drinken wat, dan dalen we af richting de Passo di Gardena deze is 5,8 km, gem. 4,3% en ligt op 2121m, de eerste 2 km is klimmen dan een tussenstuk wat vrij vlak ligt en dan nog 2 km klimmen, ook dit rijdt lekker. Hierna dalen we meteen af richting Corvara, dit is tevens de finish plaats zondag.
We rijden door na La Villa, morgen willen Wil en ik de  2de lus van de 138 km rijden hierin zitten 5 cols met als zwaarste de Passo di Giau die ligt op 2236 m, is 10 km lang en gem. 9,3%.
Na een rit van 58 km komen we bij ons hotel aan.
Tijdens het eten die avond krijgen we van verschillende fietsers verhalen te horen over hoe zwaar die Passo di Giau is en hiervan wordt ik zenuwachtig. Wil geeft aan dat wij deze willen rijden om te kijken of het wel haalbaar is voor ons om na 6 cols as. zondag deze zware col ook nog op te kunnen rijden, hierna wacht zondag immers nog de laatste beklimming van de Passo de Falzarego met het laatste stukje van de Valparola, het wordt voor ons morgen de graadmeter of we die 138 km met 8 cols aan kunnen. Daar komt nog bij dat er tijdslimieten zijn.
De doorkomst van de 1e lus van 55 km is uiterlijk 11.00 uur. De 2de doorkomst voor de 138 km is uiterlijk 11.40 uur, ben je hier later dan mag niet verder en wordt het de 106 km. Op zich begrijpelijk men sluit alle wegen hier af, maar ook lastig de 1e 76,5 km van de rit kun je dan niet echt ontspannen fietsen. maar we moeten ook realistisch zijn en eerlijk tegenover onszelf, we moeten een mooie dag hebben zondag en niet vreselijk af gaan zien.
Maar goed ik besluit me hier nu nog niet druk om te maken en morgen zelf maar te ervaren hoe zwaar deze klim is.

Donderdag 28 juni.
Tegen 08.00 uur zijn we weer in La Villa allen mijn zwager rijdt vandaag met ons mee. Ik ben best gespannen, over hoe het vandaag zal gaan, en of we die 138 km aan zullen kunnen, hier zijn we tenslotte voor gekomen,.
We rijden richting Corvara , en de Campolongo op het gaat lekker de zon schijnt al uitbundig, dan dalen we richting Arraba, hier gaan we linksaf en dalen verder richting de Falzarego, dan komen we bij de splitsing van as. zondag  hier gaan we rechtsaf en dalen nog een stuk, dan beginnen we aan de colle Santa Lucia deze ligt op 1458 m het is een mooie korte klim, Wil en Rene staan boven al te wachten, gezamenlijk dalen we af naar de voet van de Giau, ik heb een beetje pijn in mijn buik van de zenuwen en ben benieuwd wat nu gaat komen. De mannen rijden al snel voor mij uit, rustig begin ik aan de klim, het gaat goed, ik peddel rustig door en gaande weg kom ik in een goed ritme en rijd rustig in mijn eigen tempo door, het is hier niet zo druk als op de andere klimmen die we verkend hebben. Zo af en toe wordt ik ingehaald of zie een paar fietsers even rusten, ik wil niet afstappen, gewoon in 1x naar boven rijden. Het is ondertussen al redelijk warm geworden als ik het bordje zie van de laatste 3 km, nog even en ik ben boven, de laatste km gaat makkelijk. Wil staat boven al te wachten , het ging goed en na 1 uur en 15 min ben ook ik boven op de Giau.  Ook bij Wil was het goed gegaan hij haalt snel een groot glas heerlijke koude cola voor me, ik drink en eet wat. Dan dalen we af naar de voet van de Falzarego,  deze beklimmen we nu van de andere kant, het eerste stuk gaat geleidelijk, dan komt er een gedeelte wat een beetje vlak is met af en toe vals plat, de laatste 5 km zijn wel steiler, maar ook hier kom ik goed boven. De mannen staan al te wachten, we rusten even uit en drinken wat, dan dalen we af terug naar La Villa. Rond 14.00 uur arriveren we na een tocht van 90 km weer bij ons Hotel.
Het het ging goed , het vertrouwen dat we de 138 km tocht kunnen volbrengen is er, we zijn blij dat we deze verkenningsrit gereden hebben.

Vrijdag 30 juni.
Een kort ritje gemaakt 35 km verder rusten, morgen Zaterdag rustdag en fietsen in orde maken.

Zondag 1 juli.
Om 5 uur ontbijt , ik ben hartstikke zenuwachtig krijg haast niks binnen maar ik moet eten.
Tegen 06.00 uur vertrekken we met de rest van de groep richting de start in La Villa, deze is om
Half 7.
Wat duurt wachten dan lang ik wil gewoon beginnen. Eindelijk klinkt het startschot en mogen we op weg. Ik merk gelijk dat ik lekker fiets dat geeft moed. Het is in het begin wel erg goed uitkijken met zoveel mensen op het parcours er starten ruim 10.0000 deelnemers.
Op de eerste beklimming van de Campolongo is het nog erg druk maar ik kan redelijk in mijn tempo komen, de kunst is nu verdelen, niet teveel geven in de 1e 6 beklimmingen en toch binnen de tijd bij het afslagpunt komen om de 140 km te mogen rijden, boven drink ik even goed en eet een stukje reep, dan naar beneden, in de 1e afdaling zie ik in de bochten al mensen liggen, met zoveel rijders op het parcours zijn valpartijen natuurlijk niet te vermijden, ik daal dan ook in mijn eigen tempo en probeer zo geconcentreerd mogelijk te rijden, je wordt links en rechts voorbij gereden, maar ook te genieten. Dan volgt de 2e beklimming de Pordoi ook deze gaat prima,
Bovengekomen rust ik even drink en eet wat en daal af naar de voet van de Sella, 3de beklimming, nu er hier geen tegenliggers komen, neem ik in de scherpe bochten zoveel mogelijk de buitenkant deze zijn minder steil, ook hier kom ik gemakkelijk boven ik rijdt meteen door de afdaling in naar de Gardena, 4e beklimming, waar halverwege op het vlakke gedeelte in deze klim een verzorgingspost staat, hier stop ik eet goed en vul mijn bidons, dan vervolg ik de tocht en om 10.06 uur passeer ik de top van de Gardena, dan 11 km dalen naar Corvara  en dan wederom de Campolongo ,5e beklimming, weer op het is intussen flink warm maar ik klim nog steeds lekker, als ik boven kom drink ik nog wat extra en rijd meteen door, het is nu 1 lange afdaling naar Arraba en linksaf naar het afslagpunt waarvan de laatste 1,5 km nog wat oploopt. Ik weet nu dat ik het ga halen en daal rustig in mijn eigen tempo zonder veel risico te nemen, onderweg suizen er velen voorbij, maar ik heb onderweg al diverse valpartijen gezien en die lagen er niet allemaal even goed bij om het zo maar te zeggen, dus laat ik me niet opjagen.

En Yes Yes om 11.20 uur kom ik aan bij het afslagpunt IK BEN DOOR!!!!!

Meteen na de bocht stop ik zoals zo velen, en drink en eet eerst wat, dan bel ik Wil, hij staat net boven op de Col de Lucia en wil zo snel mogelijk verder rijden omdat het steeds warmer wordt en hij voelt zich goed. Dan stap ik weer op de fiets en na een korte afdaling begin ik aan de Col de Lucia, 6e beklimming, bovengekomen neem ik wat extra rust eet en drink goed en begin dan aan de afdaling richting de voet van de Giau, het is ondertussen heel erg rustig op het parcours, er komen er niet zoveel meer achter mij, als ik aan de beklimming van de Giau, 7e beklimming, begin worden de afsluithekken juist achter mij op zij gezet en mag er weer verkeer de weg op, dit maakt het klimmen niet makkelijker als je rekening moet houden met het verkeer, maar het is niet anders, als ik naar boven kijk zie ik toch nog aardig wat mensen voor me rijden, en al snel rijdt ik de eersten voorbij die al wandelen of stil zitten/liggen langs de kant van de weg, het is erg warm en bijna nergens schaduw, ik zorg dat ik veel drink en rijd in mijn eigen tempo rustig verder, het kost moeite maar ik kan blijven draaien, ik zie in een bocht een ambulance staan en op de brancard ligt een man die helemaal stuk is waarschijnlijk bevangen door de hitte, hier schrik je toch weer even van.  Hoe verder ik kom hoe meer er voor mij uit lopen, het zijn een soort mikpunten, in het voorbij rijden moedigen ze mij aan, dat geeft energie, ik kan blijven rijden soms overvalt het verlangen onderweg wanneer je andere rijders bij een waterpunt aan de kant ziet staan om ook even af te stappen en verkoeling onder de waterstraal te zoeken, maar ik wil niet afstappen ben bang dat als ik dat eenmaal doe ik steeds meer moet stoppen het is zaak om te blijven trappen, en dan eindelijk het bord van de laatste 3 km nog even 2 km wat minder steil en dan de laatste steile km.

Om 13.45 uur ben ik boven op de top van de volgens de kenners verschrikkelijke Giau, hier ga ik languit in het gras liggen even genieten van de rust, wat eten en drinken, sms sturen naar Wil en mijn zus dat ik boven ben en weldra af zal dalen naar de laatste klim de 8e van die dag de Falzarego met een stukje van de Valparola zo,n 11,5 km klimmen nog dan zit het erop, ik denk/hoop dat ik binnen de tijd zal aankomen, hierna wacht immers alleen nog een lange afdaling(dacht ik).

Ada op de top!!

ada-2

 

Vol goede moed begin ik om 14.15 uur aan de mooie lange afdaling naar de voet van de Falzarego, het klimmen gaat de eerste km goed , ik draai lekker alhoewel de benen zwaar aanvoelen, dan komt het vlakke gedeelte in de km van een paar km, hier probeer op een licht verzet te blijven rijden om zo mijn benen te sparen voor de laatste kilometers die redelijk steil zijn, dan passeer ik het bord van de 5 km onder de top en begint het steile gedeelte van de klim, en daar is de man met de hamer, mijn benen willen niet meer en ik kom amper vooruit, het enige wat ik denk is blijven draaien, niet afstappen, hoe zwaar het ook gaat ik blijf fietsen en haal verschillende mensen in die lopen.
Hier verlies ik heel veel tijd, maar so what denk ik bij mezelf als ik hem maar uit rijdt, de rest kan me niet schelen, de laatste km onder de top kom ik er door en kan in een redelijk tempo verder naar boven, eenmaal boven bel ik Wil even( het is dan 15.40 uur) hij is al gefinisht, ik zeg dat ik gelijk doorrijdt het stukje van de Valparola nog op en dan dalen in de hoop nog  de tijd van 16.15 uur
te halen. Wil wacht op me bij de finish en raad mij aan te proberen om in het laatste gedeelte bij iemand in het wiel te gaan rijden omdat het wind recht op kop is. Ik zie wel, stap weer op en klim de laatste 1100 mtr. van die dag, heerlijk het zit er bijna op ik mag gaan dalen.

In een soort van euforie daal ik richting Corvada (I did it) denk ik heel onderweg, het voelt zooooo lekker.


Euforie!!!!

ada-3


In La Villa staat mijn zus aan de kant en roept nog een stukje dan ben je er, de tranen schieten al in mijn ogen ik hoor muziek en zie bogen ik sla links af en denk dat ik er ben en net binnen de tijd maar
dan shit, zie ik een bord het is nog zo’n 4 km naar Corvada dit is valsplat met de wind recht op kop, dan weet ik dat ik het niet ga halen, het worden 4 zware kilometers ik heb niemand voor me en kan dus niet uit de wind en moet het alleen doen. Dan rijdt ik eindelijk Corvara binnen, men is al aan het opruimen dus moet ik tussen de auto’s door de finish zoeken, hier baal ik van ik moet een paar keer stoppen totdat een agent mij ziet en het verkeer tegenhoudt en aangeeft dat ik linksaf moet en eindelijk zie ik daar de verlossende finish die ik op dat moment hartstikke leeg om 16.40 uur passeer. Ik ben dan 10 uur en 10 minuten onderweg geweest waarvan ik er 9 uur en 4 minuten gefietst heb. Dus veel rust heb ik niet genomen. Wil vangt mij op en ik zeg meteen tegen hem het was mooi/geweldig maar dit doe ik nooit meer.


Eindelijk!!!!

ada-4

We gaan de grote tent binnen en we eten en drinken wat en even lekker languit rusten, langzaam voel ik de krachten terug vloeien in mijn lichaam. Wil verteld dat hijzelf kramp gehad heeft op de laatste beklimming, en dat hij dit toch toeschrijft aan te weinig trainings kilometers.
Als we tegen half 6 richting het hotel rijden (komen er nog steeds mensen richting finish) voel ik me weer helemaal top en als bij het terras aankomen zit de rest van groep hier al . En roepen ze gehaald? Ja gelukt!!! Maar ik doe het nooit meer.

Ze feliciteren me en we drinken met z’n allen op de goede afloop en het was ook s’avonds nog heel lang gezellig.
Als we op maandag in de auto op de weg terug naar huis zitten voelen we ons prima, lekker geslapen en weer helemaal topfit. Dan komen we al snel tot het besluit, We gaan nog een keer terug niet volgend jaar (ivm bouwwerkzaamheden van onze nieuwe bedrijfsloods) maar het jaar daarop als dit mogelijk is en dan willen we in elk geval zorgen voor meer trainings kilometers.

We weten nu wat deze rit inhoudt en kunnen en willen onszelf dan optimaal voorbereiden. Mijn doel wordt dan binnen de tijd finishen.

Maar: DEZE ERVARING NEEMT NIEMAND ONS AF HET WAS SUPER!!!!!!!!!!